86/6/31

دهم ماه رمضون بود. بجز من و بابایی ،عمه جون و انیس جون(دختر عمه جون) هم پیش ما بودن. دو سه روزی بود که از تهران اومده بودن تا موقع بدنیا اومدن تو گلم کنارمون باشن.صبح ساعت ۳۰/۵ بود حدودا که بیدار شدیم. بابایی و عمه جون روزه بودن. دکتر به من گفته بود چیزی نخورم قبل از عمل. بابایی گفت گشنته؟گفتم آره.گفت بیا یه شیر موز بخور. گفتم:دکتر گفته چیزی نخورم. بعد با خودم گفتم شیر موز که چیزی نیست!!!!!! منظورش غذا بوده. خلاصه همشو خوردم و دل بابایی شاد شد. ساعت ۷دم در بیمارستان بودیم هر ۴ تامون. مامان جون و باباجونو خاله ها و دایی علی هم اومدن در بیمارستان و با هم رفتیم تو. چون مامان جون خودش اونجا کار میکرد همه مارو میشناختن و مشکلی نبود. خلاصه رفتیم بالاو من که کلی برنامه داشتم تا از بابایی خداحافظی کنم یهو دیدم بابایی نیست. فهمیدم ای دل غافل. اونا رو پشت در نگه داشتن و نمیذارن بیان تو. خلاصه آقایون بیرون موندن ومن با ۸ تا همراه!!!!!!! رفتم تو بخش. دیگه همش غصه میخوردم که چرا بابایی رو ندیدم وقت خداحافظی.با خودم گفتم حتما میبینمش قبل از عمل ولی ندیدمش دیگه. وایییییی وقتی فهمیدن من شیر موز خوردم میخواستن سرمو بکنن. هی میگفتن چرا خوردی و من متعجب بودم که مگه اون چقدر بود؟؟؟؟؟ خلاصه با چشمای خیس از همه خداحافظی کردم و رفتم برا عمل. قرار بود دکتر بیهوشی تصمیم بگیره که عمل بشم یا نه.گفتن شاید ظهری عملت کنیم تا معدت خالی بشه. خلاصه یه ریزه هم استرس نداشتم. رفتم تو اتاق عمل و نشستم رو تخت. هر کی رد میشد میگفت تو دختر خانوم فلانی هستی؟ چرا شیر موز خوردی؟؟؟دیگه دکتر اومد و صدای قلب تو گلم رو گوش داد و بعد دکتر بیهوشی اومد و ازم چند تا سوال پرسید و گفت میخوای بیحسی موضعی بشی؟؟؟؟ منم گفتم نههههههه!!! آخه میترسیدم. دیگه یهو دیدم همه چی داره کمرنگ میشه.اااااااا پس چی شد؟ چرا من دارم بیهوش میشم انگار .اینا که گفتن عملت نمیکنیم.خلاصه یهو چشامو باز کردم ساعت حدود ۳۰/۹ بود. خیلی خوابم میومد تو اون حالت خواب و بیداری مامانم رو دیدم که اومده بود بالا سرم. ازش حال تو رو پرسیدم گفت عالیه. خوبه خوبه. همش چشام میرفت رو هم و وقتی باز میکردم ساعت روبرومو میدیدم. فکر میکردم خیلی خوابیدم ولی از رو ساعت همش۱۰ دقیقه بود. فکر کنم از همه ی پرستارا حال تو رو پرسیدم در حالی که خودم خیلی درد داشتم. خلاصه دیگه کم کم هوشیاریم بیشتر شد و گفتن دارن میبرنم بخش. یعنی تو چه شکلی بودی؟ خوب معلومه دیگه کپیه بابایی.خودم تو سونوی سه بعدی دیده بودمت. همه میگفتن کپیه باباشه .خلاصه با مامان جون داشتم میرفتم سمت بخش.حال بابایی رو پرسیدم. حتما خیلی نگرانمون بود. مامان گفت پشت دره. الان میبینیش. با خودم گفتم یعنی پسرشو دیده تا الان؟؟ در باز شد و من تو یه جمعیت بابایی رو دیدم که با نگاه نگران منتظرمه. هنوز خوب هوش نبودم.مثل یه رویا بود. رسیدم بهش و فقط همدیگه رو نگاه میکردیم و اون دستمو گرفته بود و با تختم حرکت میکرد. همه میگفتن بابا یه چیزی بگین .این چه جورشه ولی نگاه بهترین حرف بود. خلاصه تا در بخش باهام بود. گفتن دیگه اینجا نمیتونه بیاد. دلم ریخت که یدفعه صدای یکی از پرستارا اومد که عیب نداره. بذارید بیاد. تو اتاقش کسی نیست. داشتم بال در میاوردم دوست داشتم برم اون پرستاره رو بوس کنم. خلاصه هنوز نمیدونستم چه شکلی هستی.اولین کسی که در مورد قیافت باهام حرف زد انیس جون بود که گفت نسیم کپیه خودته!!!! خیلی تعجب کردم آخه من تو رو شکل بابایی تصور کرده بودم.یعنی همه با دیدن عکس سونوت میگفتن کپیه باباشه! همه تو اتاق بودیم که تو رو آوردن. مامان جون دادت بغل بابایی اونم بدون اینکه نگاه کنه آوردت پیش من. گفتم: منصور خوشگله؟ گفت نمیدونم ندیدمش!!!تازه یاد قولش افتادم که گفت تا تو نبینیش منم نمیبینمش. چطور تونسته بود صبر کنه.خلاصه با اینکه همیشه از بغل کردن بچه ها میترسید تو رو بغل کرد و آورد بهم نشون داد.و خودشم نگات کرد. همش میگفت نسیم ببین چه خوشگله و من حال حرف زدن نداشتم. خیلی خوابم میومد.و تو عین فرشته ها بودی. خوشگل خوشگل. یه پسر سفید پر مو. همیشه فکر میکردم کچلی ولی تو از منم بیشتر مو داشتی!!! ناخن هات بلند بلند بود و کپیه دستای بابایی. و تو، توی اون حال خندیدی. وای خدای من لپات چال میشد. خیلی دوستت داشتم. خیلی زیاد .الان که یکسال از اون روز میگذره روز بروز بیشتر دوستت دارم. بردیا ممنونم که به زندگیه من و بابایی اومدی و ما رو خوشبخت تر از قبل کردی.دوستت داریم بیشتر از دیروز کمتر از فردا.

من الان یه مامان ذوق مرگ شده از کارهای بردیا هستم.فداش بشم روز به روز داره بزرگتر میشه و حرکاتش کاملتر میشه. کلی کارای جدید میکنه که من تا میام یه جا بنویسم یادم میره! ولی خوب الان سعی میکنم که کاراشو یادم بیاد و بنویسم. برا همین از آخرین کارش که دیشب انجام داد شروع میکنم.

دیشب برا شام خونه ی مامانم بودیم. بردیا همونطور که کنار باباش ایستاده بود سه چهار قدم تنهایی راه رفت و از بس ما ذوق کرده بودیم و دادو هوار کردیم اونم شوکه شده بود و میخندید. البته چند وقتی میشه که خودش گاهی از زمین بدون کمک بلند میشه. ولی اولین بار بود که این همه! قدم برداشت. من با خودم فکر کردم که اگه راه بره که من خودمو میکشم! خودشم میدونه که از زمین بلند شدن و راه رفتن کار تازه ای هست و ما خوشحال میشیم. یه روز که من تو آشپزخونه مشغول کارا بودم بردیا هم داشت بازی میکرد ، یه هو دیدم داره داد میزنه. من رومو بر نگردوندم. بازم داد زد. معمولا وقتی خوشحاله از این دادها میزنه. دیگه اینبار برگشتم میبینم تنهایی از زمین بلند شده و مشتهاشو هم گره کرده داره داد میزنه یعنی منو ببین!! بعد که دیدمش خودشم میخنده.از دیروز یه دستشو که میگیرم راحت راه میره.قبلا باید دو دستشو میگرفتیم.

کار بعدیش، که من خیلی از این یکی میترسم، اینه که یاد گرفته از تخت ما بالا میره. یه روز باباش رفته بود رو تخت روزنامه بخونه! از دست بردیا ،منم تو آشپزخونه بودم دیدم صدای بابایی دراومد. رفتم میبینم بردیا رو تخت نشسته و یه لبخند پیروزمندانه هم رولبشه که یعنی تختو فتح کردم.از همه چی میخواد بالا بکشه. یه پشتی گذاشتم تو مسیرش که نره تو حیاط خلوت، حالا پشتیه هم هم قد خودشه، اومدم میبینم دستاشو گرفته به پشتی و تا نصفش بالا رفته .یه بارم یه سبد دادم دستش تا بازی کنه بذاره من به کارام برسم خوبه چیکارش کنه؟ اومدم میبینم گذاشته زیر پاش رفته بالا تا دستش برسه از رو کابینت چیزی برداره!!!!!

دیگه اینکه بازی اتل متل رو خیلی دوست داره و وقتی میگم بردیا "اتل متل توتوله" تند تند میزنه روپاش.

هنوز هم عاشق کنترل تلویزیون و هر کنترل دیگه ای هستش. در راستای همین عشقش الان کنترل ما دکمه ی" میوت" نداره!نفهمیدیم کِی کندش.فقط یه بار که با عجله میخواستم صدای تلویزیونو قطع کنم هر کار کردم نشد. حالا که دقت مردم میبینم یه همچین دکمه ای اصلا رو کنترل ما وجود خارجی نداره!!

دیگه اینکه خیلی خوب تقلید میکنه. یعنی هر صدایی که با دهنمون در میاریم اونم عینا همون صدا رو در میاره. مثلا با دهنش صدای تق تق در میاره.

در مورد حرف زدن هم از اونجا که هم شکمو و هم ددری تشریف دارن کلمات دد و به به رو خیلی بجا و درست تلفظ میکنن!تا ظرف غذاشو دستم میبینه راه میفته دنبالم و هی میگه به به.البته خیلی کشیده اینو میگه. به محض اینکه من یا باباش هم لباس بیرون تنمون کنیم یا یه نفر بیاد خونمون بخواد بره و لباس بپوشه پشت سر هم هی میگه دد.البته اینم خیلی کشیده بخونید.بابا رو هم میگه .

وقتی نشسته و براش آهنگ تاب تاب عباسی رو میخونیم شروع میکنه سر جاش تاب تاب خوردن.خودشم یه چیزای نامفهومی میخونه با ما.البته تقریبا آهنگشو میزنه.

باهم توپ بازی میکنیم و من بیشتر از اون ذوق میکنم. من براش قل میدم. اونم برام پرت میکنه!

عاشق تلویزیونه و از همه بیشتر عاشق آگهی های بازرگانی و اخبار ورزشیه. تمام مدت اخبارو میشینه کنار باباش و با عشششق تماشا میکنه ! هر چند من دوست ندارم زیاد تلویزیون تماشا کنه ولی حتی اگه از جلو تلویزیون برش داریم همونجور نگاش به صفحه ی تی وی میمونه .یا اگه بیایم جلوش اونم سرشو کج میکنه تا یه جوری تلویزیون رو ببینه.

یه سی دس آهنگ داشت که از بچگی براش میذاشتم. اولش اینجوری شروع میشه:" نی نی کوچولو گلپسره..............الان درست یه سال داره" کافیه من همین یه بیت رو بخونم اونوقت بردیا کجاست؟آفرین.چهار زانو نشسته پای کامپیوتر و زل زده به مانیتور.چون همیشه آهنگشو از کامپیوتر شنیده، میره اونجا تا برم براش بذارم. وقتی هم آهنگ شروع میشه تا آخرش میرقصه و دست میزنه.

بابام رو از همه بیشتر دوست داره(بیا بچه بزرگ کن!) یعنی اگه بابام باشه عمرا بغل کسی بره. حتی ما!بابام هم خیلی دوستش داره. شبا زنگ میزنه با بردیا حرف میزنه! یعنی مکالمه اینجوره: "الو سلام.بردیا خوبه؟بیداره؟گوشیو بهش بده!!" بابا جونم ممنونم که اینهمه حال منو همسرم رو هم میپرسی!واقعا ذوقمرگیم از اینهمه توجه!!

حمام رو هم خیلی خیلی دوست داره.عاشق آب بازیه.

معمولا همه غذایی رو هم میخوره و اصلا بد غذا نیست. مگه مریض باشه یا سیر باشه. اگه سیر باشه عمرا غذا تو دهنش نگه داره. فقط میگه:پوووووووووف! اونوقت سرو صورت من دیدنیه.اوایل تخم مرغش رو خوب مبخورد.ولی دیگه الان آبپز نمیخوره. منم براش با کره نیمرو درست میکنم اونو دوست داره. غذای نونی هم زیاد دوست داره.مثلا آبگوشت!!

همچنان دوربین من قاط زده و عکسا رو تو خودش نگه داشته و نمیده تو کامپیوتر. نمیدونم چشه؟وقت هم نمیشه ببریم نمایندگی. هنوز عکسای سفرمون روش مونده هر کار میکنم به کامپیوتر وصل نمیشه.برا همین فعلا عکس جدید ندارم. ایشاا... بار بعد که میام با عکس میام.

بالاخره بعد از این همه مدت طلسم مسافرت رفتن ما هم شکسته شد. آخه از بس مامانم میگفت نباید بچه ی کوچیکو ببری مسافرت و مریض میشه و اینا دیگه ما هم قیدشو زده بودیم تا اینکه بالاخره یه موقعیت جور شد و ما هم مسافر شدیم. کجا؟ خوب میگم الان. "*بیشه* ی پور*ان". راستش کلی از دوستای بابایی اونجا رفته بودن و خیلی خیلی تعریف میدادن. ما هم چون با بچه ی کوچیک داشتیم میرفتیم اونجا کلی پرس و جو کردیم و مطمین شدیم که همه چی امن و امانه! خلاصه مامان اینا هم باهامون اومدن و همه با ماشین بابام حرکت کردیم. 5 ساعت تو راه بودیم. بس که تعریف شنیده بودیم دیگه همش منتظر بودیم یه تیکه از بهشتو ببینیم. تازه فکر میکردیم اونجا کلی امکانات در انتظارمونه. خلاصه ساعت 2 ظهر خسته و کوفته رسیدیم اونجا. چون ما از طرف اداره ی بابایی میرفتیم جامون مشخص بود. بهمون یه کلبه یا به قول خودشون یه *پلاژ* دادن . کلبه تلوزیون و یخچال و همه چی داشت. فقط دستشویی و حمام نداشت! و این برا ما فاجعه بود. باید یکی دو دقیقه میرفتیم تا به دستشویی و حمام برسیم. خلاصه هنوز کل وسایلو جابجا نکرده بودیم که مثل چی از اومدنمون پشیمون شدیم.خلاصه تند تند یه غذا برا بردیا و خودمون آماده کردیم و خوردیم. هممون مطمین بودیم که حداکثر تا فردا برمیگردیم.روزی که رسیده بودیم سه شنبه بود و ما تا جمعه کلبه رو داشتیم ولی تصمیم بر این شد که اگه تا عصر سه شنبه بر نگشتیم! چهار شنبه صبح زود برگردیم.اونجا خیلی خوشگل بود ها. ولی با رویحه ی ما و مخصوصا خواهرام سازگار نبود اصلا. ما انتظار داریم مسافرت که میریم یه جا عین خونه ی خودمون باشه.اصلا بذارید یکم اونجا رو توصیف کنم. با ماشین که از یه جاده ی کوهستانیه خطرناک رد میشدیم میرسیدیم به یه جاده ی خاکی که اطرافش روستا بود. هواش و مناظرش عالی بود. ماشینها همه کنار ریل قطار پارک میشد و مرتب قطار از اونجا رد میشد. بعد یه در ورودی بود که از اونجا وارد محیط کلبه ها میشدیم. باید کلی پله پایین میرفتیم تا به کلبه ها برسیم. منطقه ای که کلبه ها توش بود تماما حصار داشت و پر از درختای بلند بود. تمام منطقه پر بود از جویهای کوچیکی که از یه جوی بزرگ سرچشمه میگرفت و آبی که توی اون جویها بود از کوه میومد فک کنم.از کنار هر کلبه یه جوی آب رد میشد و تعداد کلبه ها هم زیا د بود.خلاصه منظره خیلی خوشگل و رمانتیکی بود. ولی ما بس که اون اول تو ذوقمون خورد هیچکدوم از اون زیبایی ها رو نمیدیدیم و فقط بدیاش به چشممون اومد. دیگه عصر شده بود و من و بابایی تصمیم گرفتیم که بریم و آبشار معروف اونجا رو ببینیم. هر چی به بقیه اصرار کردیم با ما نیومدن از بس دپرس بودن. دیگه ما هم بردیا رو گذاشتیم و رفتیم. تو مسیر از چند نفر پرسیدیم و دستگیرمون شد که اونجا چند تا آبشار داره.ولی ما فوقش میتونستیم یکیش رو ببینیم. برا همین آدرس یکیش رو گرفتیم و حرکت کردیم.حدود نیم ساعت تا 45 دقیقه پیاده روی کردیم تا به آبشار رسیدیم. از دور دورا صدای آبشار میومد و من فقط این صدا رو تو فیلما شنیده بودم. برا توصیف اون منطقه فقط میتونم بگم که تا الان جایی به اون زیبایی ندیده بودم تو عمرم! اونجا به قدری زیبا بود که ما اصلا دلمون نمیومد که یه لحظه ازش چشم برداریم.دیدن اون صحنه و منظره به تمام سختی که از صبح کشیده بودیم میارزید. به جرات میتونم بگم که اگه من و بابایی تنهایی اومده بودیم اصلا برنمیگشتیم. ولی خوب دیگه ما تنها نبودیم و از همه سخت تر بردیا بود که اونجا راحت نبود. هر چی زنگ زدیم به بقیه که بیان اونجا یا بریم بیاریمشون اونام آبشارو ببینن فایده نداشت. خلاصه چون داشت هوا تاریک میشد مجبور شدیم برگردیم بالا. کلی از اونجا فیلم گرفتیم ولی هیچ فیلمی به قشنگیه خود اونجا نمیشه. باید از کوه پایین میرفتیم تا به اونجا برسیم. یه جایی که فقط صدای آب میومد. یه جایی بود که هواش عین بهشت خنک خنک بود و قطره های آب فضا رو پر کرده بود و رو سر و صورتمون میریخت.خلاصه به زور منو بابایی از اونجا دل کندیم و برگشتیم بالا. دیگه از اومدن پشیمون نبودیم چون بهشت رو اون پایین دیده بودیم.ولی بقیه اصرار داشتن برگردیم. این شد که صبح زود حرکت کردیم. البته برا بردیا همچین جایی خوب نبود. اولا تو ماشین آخریاش حوصلش سر رفته بود و عقب رو پای ما چهار دست و پا میکرد! اونجا هم همش میخواست ولش کنیم رو زمین چهار دست و پا بره که این نمیشد اصلا. تمام مدت بغلمون بود اونجا. من حتی براش از اینجا آب برده بودم با خودم که یه وقت اصطلاحا آب به آب نشه و خدا رو شکر هم طوریش نشد.راستی اینو نگفتم که بردیا قبل از رفتنمون یکم سرما خورده بود. اولین باری که سرما خورد هنوز یه ماهش نبود و اینم بار دومش بود. خلاصه منم زود بردمش دکتر و خدا رو شکر سریع خوب شد.ببخشید زیادی طولانی شد. میخواستم از کارای بردیا بنویسم ولی دیگه میذارم برا بعد.

روز پدر مبارک.

منصور جان دوست داشتم امسال حسابی غافلگیرت کنم . آخه امسال

 اولین سالیه که پدر شدی. یعنی این اولین روز پدری هست که تو بابا

 شدی و این خیلی مهمه. ولی هرچی فکر کردم کار خاص و جدیدی به

 ذهنم نرسید. با خودم گفتم که کمی اینجا برات بنویسم.

منصورم! هیچ وقت اون لحظه ی قشنگی که بردیا رو نشونت دادن فراموشم

 نمیشه. یادم نمیره که چقدر از بغل کردن نوزاد ها میترسیدی ولی تو اونروز

 بردیا رو بغل کردی و آوردی به من نشون دادی و گفتی : اول تو ببینش.

 چون به من قول داده بودی که تا من ندیدمش تو نبینیش. اون لحظه هر دو

 با هم بهش نگاه کردیم و خندیدیم.

اون چند روز اول بعد از بدنیا اومدن بردیا، که خونه ی مامان بودم، رو فراموش

 نمیکنم که خسته از سر کار میومدی اونجا تا من و بردیا رو ببینی و تا

 آخرای شب پیشمون میموندی با اینکه خسته بودی و به استراحت احتیاج

 داشتی.

اون شبایی رو فراموش نمیکنم که پا بپای من بیدار مینشستی تا این

 وروجک رو با هم ساکت کنیم و بخوابونیم یا اینکه خودت تنهایی ساکتش

 میکردی تا من بتونم یه چرت کوتاه بخوابم. یادم نمیره که چقدر بردیا تو بغل

 تو راحت و آروم بود و البته هنوزم هست و پیش من اونجور راحت نبود و

 نیست.اون فسقلی هم تونسته بود عشق و محبت رو از آغوش گرمت

 حس کنه . اونم فهمیده بود که اونجا براش امن ترین جای دنیاست.

چقدر هر دو سختی کشیدیم تا بردیا بزرگتر شد،و تو از من بیشتر سختی

 کشیدی. چون باید خسته میرفتی سر کار و خسته تر بر میگشتی و به

امید ساعتی خوابیدن میومدی خونه ولی باز هم از خواب خبری نبود و

 همش ونگ ونگ بردیا بود و تو این شلوغی تو باید درس هم میخوندی .وای

 که چه کار سختی!

چقدر از اینکه بردیا کار جدیدی یاد میگیره هر دو خوشحال میشیم. یادته

 چقدر از بابا گفتنش خوشحال شدیم؟!

میدونم تو هم میتونستی مثل خیلی از مردای دیگه وقتتو با دوستات

 بگذرونی ولی مثل همیشه ما رو ترجیح دادی و دوست داری سه تایی کنار

 هم باشیم و تمام وقتت مال ماست. منصور!خودت خیلی خوب میدونی که

 بردیا چقدر عاشقته . تا کلید میندازی و میای تو میدوه طرفت وسعی میکنه

 ازت بالا بره تا تو بغلش کنی. بعد هم از این اتاق به اون اتاق دنبالت چهار

 دست و پا راه میوفته.کافیه فقط نگاهش کنی تا غش غش بخنده . منصور

 جان اینا همه نشونه ی اینه که اونم تو رو خیلی دوست داره .نشونه ی اینه

 که اونم عاشقته.نشونه ی اینه که تو بهترین بابای دنیایی براش. منصور

 عزیزم! من و بردیا به وجودت افتخار میکنیم. امیدوارم همیشه ی همیشه

 کنارمون باشی.

نوشته شده در ۲۷ / ۴/۸۶:

(۱):امروز من قشنگترین حرف رو از دهن کوچولوی بردیای گلم شنیدم. اون امروز به

 من میگفت ماما و این قشنگترین حرفی بود که تا به امروز زده بود. از صبح که بیدار

 شد مشغول بازی بود و وقتی گشنه بود یا تشنه بود یا چیزی میخواست میومد تو

 آشپزخونه دنبال من و دستش رو میگرفت به کابینت و میایستاد و میگفت:ممماما ! و

 منو غرق در شادی میکرد. 

(۲):الان دو روزه که دندون ششم بردیا هم دراومده و کوچولوی نازم شش دندونی

 شده و به شدت و قدرت گازهاش افزوده شده.